تابلو مینیاتور شمایل حضرت علی(ع) استاد کرباسی

گفتگوی اختصاصی نسل فردا با استاد علی کرباسی هنرمند مینیاتوریست

دوست دارم تا لحظه آخر زندگیم نقاشی بکشم

لا جورد را می رقصاند روی کاغذ، هر طرف که می چرخد این لاجورد چه دلنشین تر خودنمایی می کند. هزار نقش میزند با پیچ و تابی که به دستش می دهد و هزار حرف ناگفته را می آورد روی کاغذ، می کند نقش تا ماندگار شود تا همیشه. این اعجاز هنر اوست اعجاز قلم و چه دلنشین هنر و عشق را به هم می آمیزد. آنچنان غرق در کار کشیدن نقش در نقش است که حضور دیگران را در کنار خودش احساس نمی کند. کنارش دقایقی ایستادم و به پیچ و تاب قلم خیره شدم. پیچ و تابی که آنچنان زیباست که دلت می خواهد ساعت ها و ساعت ها بنشینی و تنها خیره شوی. به این زیبای مطلق لاجورد را می نشاند در دل رنگهایی که زیبایی را دو چندان جلوه می دهد، سکوت می کنم و خیره می شوم به دستش، دستی که اعجاز می کند آمیختن رنگ و نقش را، دستی که سال هاست هنری را جلوه گر می نماید که دلت می خواهد ساعت ها و ساعت ها خیره شوی و به آن، و در میان این همه نقش و رنگ به دنبال گم کرده خودت باشی. رنگ ها از پی هم و نقشی به دنبال نقشی دیگر می شود. دنیای این هنرمند، دنیایی که سالهای سال است او را هنرمندی با دست های اعجازگر ساخته است، هنری که مینیاتور نام دارد و او با مهارت هرچه تمام تر آن را می کشد. استاد علی کرباسی هنرمندی است که سالهای سال است مینیاتور کار می کند. هنرمندی که مهربانانه، سلامم را پاسخ گفت و به دنیای شیرین خودش راه داد. با او به گفت و گو می نشینیم…

نقاشی از چه زمانی وارد زندگی شما شد؟

از بچگی عاشق نقاشی بودم و همیشه دلم می خواست یک روز بتوانم آنچه را که دلم می خواهد با ذوق و سلیقه به روی کاغذ بیاورم. حس می کردم در این زمینه در درون من استعدادی وجود دارد که نیازمند پروراندن است. از همین رو نزد استاد رفتم. نزد استاد کرباسی بود که هنر مینیاتور را به من آموخت و در آینده نیز پدر همسرم شد. من تمام نقاشی هایم را با الهام گرفتن از شعر های حافظ و خیام و مولانا می کشم. شکارگاه و چوگان می سازم، تابلوهای بزرگ می کشم، البته اصل کار من در ابتدا تذهیب بود تا اینکه یک روز تصمیم گرفتم تا وسط کارم که مینیاتور بود را نیز خودم بکشم و تصمیم گرفتم صورت بکشم و همین شد که وقتی به خودم آمدم دیدم که آنچنان عاشق مینیاتور شده ام که دیگر نمی توانم از آن دست بردارم.

استاد شنیدم که بیشتر نقاش ها خودشان قلم نقاشیشان را درست می کنند، اینطور نیست؟

بله کاملاً درست است. البته یک سری قلم ها را که بسیار ظریف هستند و برای کشیدن برخی از نقوش از آنها استفاده می شود خودمان درست می کنیم و هر نقاشی خودش قلم می بندد مثل قلمی که من برای قلم گیری و صورت سازی از آن استفاده می کنم که از موی گربه و پر کبوتر درست شده است؛ البته این کار نیز به سختی انجام می شود به طوری که ما باید موی کمر گربه را چیده و سپس داخل شاه پر کبوتر را با اره مویی خالی کرده و از آن طرف آنقدر موی گربه را قلم و سوزن می زنیم که تمام پرزهایش می رود و دم پیدا می کند و سپس با نخ آن را از داخل پرواز کبوتر رد می کنیم و با این کار قلم موی ما برای کشیدن آماده می شود و از آن برای قلم گیری و صورت سازی استفاده می کنیم. برای رنگ کردن کار نیز از آبرنگ استفاده می کنیم یا رنگ گواش. یک سری از رنگ ها را نیز خودمان درست می کنیم که برای درست کردن آنها از دوده استفاده می کنیم؛ البته از ترکیبات دیگر نیز در ساختن رنگ ها استفاده می شود.

استاد در جامعه ی امروز ارزش واقعی هنرمند شناخته می شود.

متأسفانه ارزش هنر در جامعه آنگونه که باید شناخته نشده و هنرمند، جایگاه اصلی خود را ندارد. ولی هنرمند عاشق است و تا عاشق نباشد نمی تواند هنرش را بپروراند به همین خاطر اگرچه شرایط او را آزار می دهد، ولی در دنیای هنر خودش را غرق می کند.

گفتید که از دل شعر ها الهام می گیرید چگونه؟

بهتر است در اینجا ابتدا بیتی از یک شعر را بگویم که من از آن برای کشیدن تابلو الهام گرفتم. (من از فراغ تو هر شب به ماه می نگرم/ گمان بَرند خلایق که عاشق قمرم) من با خواندن این بیت در ذهن خود تصویری ساختم که شد نقش اصلی صفحه نقاشی من و به همین صورت است که تصویرها در ذهن من شکل می گیرد و در دل کاغذ خود را جای می دهند. برای می ادامه کار طرح را روی کاغذ اول پیاده کنیم و پس از آن روی هر چه که بخواهیم آن را انتقال می دهیم که میتواند کاغذ باشد یا استخوان البته استخوان مداده زنده و سپس رنگ آمیزی انجام می شود و به دنبال آن قلم گیرری و سپس صورت سازی انجام می گیرد. کشیدن یک تابلو ممکن است چند روز تا یک ماه طول بکشد و البته برخی از کارها نیز ممکن است تا چند ماه به طول انجامد مثل کار تابلو حضرت یوسف که ۲۸ صورت داشت و نزدیک دو ماه طول کشید.

یک خاطره از دوره کاریتان بگویید

یک بار شمایل حضرت علی علیه السّلام را کشیدم. درست به خاطر دارم که شب احیای ماه رمضان بود. شمایل را تقریباً تمام کردم و چون آخر شب بود ادامه کار را به صبح واگذار کردم. کارگاه من دارای یک سری سوسک های ریزی بود که خیلی اوقات می دیدم به سراغ نقاشی می آیند و قسمتی از آنها را می خورند، چرا که برخی رنگ هایی که ما در کار از آن استفاده می کنیم شیرین است به خاطر پستی که دارد و دم قلم را می سازد. من آن شب فراموش کردم تصویر را برگردانم، صبح که آمدم دیدم سوسک ها دور کار را خوده بودند ولی تصویر حضرت علی اصلاً دست نخورده بود و همین بهترین خاطره برای من شد.

فکر می کنید تا چه زمانی نقاشی خواهید کرد؟

دوست دارم تا لحظه آخر زندگیَم نقاشی بکشم. چرا که لذت بخش ترین کار برای من نقاشی کشیدن است.

ابعاد 30 × 40 cm
دیدگاه مشتریان
5.00
2 امتیاز
5 ستاره
100%
4 ستاره
0%
3 ستاره
50%
2 ستاره
50%
1 ستاره
0%
2 دیدگاه برای تابلو مینیاتور شمایل حضرت علی(ع) استاد کرباسی
  • 5 بیش از 5

    با سلام و عرض ادب خدمت استاد کرباسی عزیز
    ممنون از این همه هنر زیباتون.
    واقعا متشکر و ممنونم.
    تا بحال شمایل حضرت علی رو به این زیبایی ندیده بودم.
    دست مریضات

  • 5 بیش از 5

    Perfect Painting

یک دیدگاه ارسال کنید

ثبت یک دیدگاه

0

بالا

X